Menner Herman ter Harmsel en zoon Antonie in Wij zijn Nedersaksen

Herman wist al jong wat hij wilde: werken met paarden. Zijn ouders hadden daar weinig mee. “Een paard kost geld, hè? Daar verdien je niks mee. Toch kreeg ik op mijn negende mijn eerste pony en werd ik lid van de rijvereniging in Rijssen. Daar heb ik later ook mijn vrouw leren kennen. Wij hebben van onze hobby ons beroep kunnen maken en samen een mooi bedrijf opgebouwd”, vertelt Herman trots.

Zoon Antonie draait volop mee in het bedrijf, maar heeft andere kwaliteiten en interesses dan zijn vader. “Mijn passie ligt bij de hoefsmederij en de manege. De hoefsmederij is een vak apart. Je moet de paarden goed aanvoelen, ze op hun gemak stellen. Het is precies en belangrijk werk.” Hermans hart lag aanvankelijk bij de springsport. “Ik ben later overgestapt naar de mensport.” Als vierspanrijder groeide hij uit tot een begrip, in binnen- en buitenland. In de koffiekamer staan heel wat prijzen, foto’s herinneren aan de vele successen die Herman geboekt heeft.

Hij lacht het bescheiden weg. “Het is gewoon een prachtige sport om te doen. En ja, ik heb er feeling voor. Dat komt ook doordat ik de jonge paarden zelf africht en train. Dan leer je ze pas echt goed kennen.”

Voor Antonie is zijn vader echt een voorbeeld. “Zowel in het ondernemen als in de paardensport zelf. Ik leer van m’n vader dat ik niet dezelfde fouten moet maken die hij al eens gemaakt heeft. Mijn vader is iets meer gestructureerd dan ik ben. Ik probeer zijn duidelijkheid en strakke planning over te nemen, maar dat lukt niet altijd. Hij is soms iets te strak, alles moet precies op tijd, daar ben ik niet zo van.”

Antonie zegt wat relaxter te zijn en dat pa daar ook wat van kan leren. “Het komt wel goed. Soms de teugels wat meer laten vieren”, lacht hij. “En hij leert van mij jong te blijven en met de tijd mee te gaan.”

Herman herkent dat verschil. “Ik kom uit een gezin van dertien kinderen en wij kenden een strakke opvoeding thuis. Iedereen moest meehelpen. Je had allemaal je opdracht, elke dag. Daar word je sterk van. Dankzij de sport heb ik succes geboekt in mijn leven. Het brengt je wel ergens.”

Antonie is blij dat hij het mooie bedrijf van pa en ma mag overnemen. “Ik ben hier geboren en we hebben hier mooie dingen meegemaakt.” Zijn broer heeft geen interesse in de paarden, lacht hij. Vader Herman zit er niet mee. “De andere zoon gaat zijn eigen weg, prima. Dat heb ik vroeger ook gedaan, alleen koos ik heel bewust voor de paarden.”

Kan zoon Antonie het succes van Herman voortzetten? Herman: “Hij heeft het juiste karakter en heeft het in zich om ons bedrijf voort te zetten. Hij is wel minder gestructureerd dan ik ben, ruimt minder op. Maar dat hoorde ik mijn vader vroeger ook tegen mij zeggen, dus dat komt wel goed.”

Zowel Herman als Antonie voelen zich echt verbonden met de streek. “Wij werken samen, trainen samen”, zegt Herman. Antonie vult aan: “Ook de wijze waarop we met medewerkers in het bedrijf omgaan: het is teamwork.”

Volgens Herman past dat bij de streek. “Dat kenmerkt ons en onze streek: hier in het oosten helpen we elkaar. Wij zijn andere mensen dan die westerlingen. Ik zeg daar verder niks van, maar wij doen het op onze nuchtere manier. Geen poespas, de handen uit de mouwen, je waarmaken, elke dag weer.”

Antonie: “Ik ben trots op wat pa mij allemaal heeft meegegeven in het bedrijf en in de sport. Hij staat altijd voor mij klaar. We zijn beiden in verschillende dingen sterk en vullen elkaar enorm aan. Daar ligt juist onze kracht. Samen kunnen we veel bereiken.”

Of het geen tijd is voor Herman de teugels over te dragen aan Antonie? Antonie: “Daar hebben we het wel over.” Herman bevestigt: “Ja hoor, dat gaat ook gebeuren.” Maar bij het laatste rondje buiten blijkt Herman op de bok de teugels nog maar al te graag zelf in handen te houden.